Psychologia UW, III rok, I semestr, diagnoza psychologiczna, egzamin
|
1. Określenie rodzaju/typu
właściwości psychicznych, będących przedmiotem diagnozy |
Np. diagnoza osobowości, intelektu, rodzaju więzi
|
|
2. Określenie rodzaju zjawisk, najczęściej patologicznych, jakie chcemy wykryć
|
Np. diagnoza depresji, poziomu lęku
|
|
3. Określenie rodzaju dziedziny psychologicznej
|
Np. diagnoza
neuropsychologiczna, diagnoza w psychologii klinicznej dziecka |
|
4. Określenie sposobu podejścia do diagnozowania
|
Np. diagnoza
psychometryczna, kliniczna |
|
Metody
psychometryczne |
Metody
kliniczne |
|
- Kwestionariusze
- Skale szacunkowe - Skale postaw |
- Rozmowa, wywiad
- Obserwacja - Metody projekcyjne |
|
Opracowanie statystyczne
|
Odniesienie do kategorii teorii
psychologicznej |
|
Diagnoza klasyfikacyjna
"Co to jest?"
|
|
Diagnoza genetyczna
"Jakie są tego źródła?"
|
|
Diagnoza funkcjonalna
"Po co to jest? Dlaczego jest ważne?"
|
|
Diagnoza fazy rozwoju
"Na jakim jest etapie?"
|
|
Diagnoza prognostyczna
"Jak będzie?"
|
|
Ma na celu przyporządkowanie rozpoznanego stanu rzeczy do danego gatunku lub typu. Określa stosunek badanego zjawiska do jednego lub kilku typów, mówi o cechach wspólnych z pewnym typem i ich natężeniu
|
|
Celem jest poszukiwanie wzorca wiążącego obserwowane objawy
|
|
Badanie łańcucha uwarunkowań przyczynowych, pochodzenia aktualnego stanu. Czynniki przyczynowe ulokowane są w przeszłości
|
|
Podstawą są zebrane dane o wcześniejszych fazach zjawiska i wiedza nt. ogólnych prawidłowości przyczynowych zjawisk tej dziedziny
|
|
Rozłożenie złożonego zjawiska na proste składniki
|
|
Wyjaśnienie znaczenia występujących symptomów dla danego układu, ustalenie stopnia szkodliwości, wyjaśnienie celowości badanego zjawiska
|
|
Opis problemu, zjawiska, jego wyjaśnienie w kontekście teorii psychologicznej
|
|
Wielowymiarowe rozpoznanie:
- Stanu funkcjonowania w środowisku, z uwzględnieniem opisu i identyfikacji źródeł aktualnego zachowania (w tym przejawianych zasobów i deficytów) - Możliwości integralnego i zrównoważonego rozwoju osoby, zarówno w aspekcie aktualizacji potencjału rozwojowego, jak i zakresu modyfikacji środowiska, w którym funkcjonuje |
|
Określa stadium zaawansowania badanego zjawiska w chwili diagnozowania oraz wskazuje stopień i zakres rozbieżności między tym, co jest, a co powinno być
|
|
Musi koncentrować się nie tylko na deficytach, ale też pozytywnych elementach funkcjonowania jednostki
|
|
Przewiduje, jak rozwinie się dane zjawisko
|
|
Opis zachowania osoby badanej w trakcie diagnozowania- fakty empiryczne
|
|
Przyporządkowanie zespołu objawów znanej jednostce klasyfikacyjnej
|
|
Ustalenie jednostki chorobowej, jej fazy, w oparciu o stan obecny jednostki, własny autoportret i diagnozę środowiska
|
|
Podejście medyczne, wg. którego zespół pewnych objawów wskazuje na występowanie określonego zaburzenia
|
|
ICD-11
- Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób i problemów Zdrowotnych
- Opracowana przez WHO |
|
DSM-V
- Klasyfikacja zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (APA)
|
|
DC:0-5
- Klasyfikacja diagnostyczna zaburzeń psychicznych i rozwojowych w okresie niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa
|
|
PDM-2
- Podręcznik diagnozy psychodynamicznej
- Może służyć jako ugruntowana empirycznie alternatywa DSM i ICD lub ich dopełnienie - Uwzględnia trzy wymiary funkcjonowania: Wzorce osobowości, profile funkcjonowania psychicznego, sposoby doświadczania objawów |
|
Wyklucza możliwość pomylenia danej jednostki z inną o częściowo wspólnych objawach
|
|
Proces mający na celu odróżnienie konkretnej choroby od innych podobnych
|
|
(Psychospołeczna)
|
|
Proces uzgadniania definicji problemu pacjenta i sposobów jego rozwiązania w relacji psycholog-klient lub klient-otoczenie
|
|
Klient zgłasza się z protodiagnozą do psychologa, następnie w procesie diagnozowania psycholog negocjuje wspólną definicję problemu klienta
|
|
Przedmiotem rozpoznania jest rodzaj i jakość stosunków interpersonalnych
|
|
Celem diagnozy jest identyfikacja i wyjaśnienie znaczenia poszczególnych dysfunkcji w adaptacji społecznej jednostki i jej zaburzeniach
|
|
1. Określenie własnego problemu przez pacjenta
Pacjent często zostaje pod wpływem opinii otoczenia społecznego na temat tego, co mu dolega
|
|
2. Badanie psychologiczne
Psycholog często zaczyna spostrzegać inaczej problem pacjenta, niż ten go określił
|
|
3. Negocjowanie diagnozy
Psycholog i pacjent lub jego otoczenie formułują problem pacjenta tak, żeby jego określnie było dla nich do przyjęcia
|
|
Opis stopniowego rozwijania się np. choroby oraz poziomu dezintegracji, dynamiki patologii i patologicznej integracji
|
|
Zwrócenie uwagi na osiągnięcie równowagi z udziałem czynników patologicznych, poszukiwanie mechanizmu stabilizującego patologiczne przystosowanie, mimo sygnałów dysfunkcji, przy jednoczesnym braku np. poczucia winy
|
|
Bardziej istotne jest to, co wywołało zachowanie, niż to, co je podtrzymuje
|
|
Wykorzystanie danych o charakterze ilościowym oraz jakościowym i przetwarzanie metodami statystycznymi
|
|
Istotą jest tworzenie homogenicznych grup ze względu na zmienne predykcyjne, a następnie poszukiwanie współwystępujących z nimi zmiennych kryterialnych (wyjaśniających)
|
|
Podejście aktuarialne
|
Podejście kliniczne
|
|
Intensywne badanie kilku cech
|
Ekstensywne badanie wielu cech
|
|
Informacje dotyczą grup
|
Wykorzystuje się informacje o jednostce i grupie
|
|
Przewidywanie oparte na teorii prawdopodobieństwa
|
Przewidywanie oparte na znajomości teorii
|
|
Przywidywanie- formalna konsekwencja obserwacji
|
Przewidywanie- akt twórczy, musi być dziełem eksperta
|
|
Nie można wykorzystać rzadkich wydarzeń
|
Można wykorzystać rzadkie wydarzenia
|
No comments yet.
Cheatography n. The art of mapping complex subjects into clear, instantly navigable reference guides.
